ΑΘΛΗΤΙΚΑ

Ο κυρ Στέλιος γράφει το αντίο του…

«Σ τάνκοβιτς – «Εγώ ήθελα παίξω αν όχι μέχρι τα 45, τουλάχιστον μέχρι τα 40 μου χρόνια! Τότε οι Γιουγκοσλάβοι είχαν τη νοοτροπία, ότι από 25 χρονών είσαι «πεθαμένος». Πάντως αν ξαναγινόμουν ποδοσφαιριστής, θα έπαιζα μέσα και όχι κάτω από τα δοκάρια! Ήμουν καλός στη θέση μέσα αριστερά! Θα ασχολιόμουν πάλι με το ποδόσφαιρο, αλλά όχι τερματοφύλακας!»

«Το 1969 με φωνάζει στο γραφείο του ο Ευτύχιος Γκούμας για να πάω στον Ολυμπιακό. Πρώτη φορά είδα τόσα πολλά χρήματα πάνω στο γραφείο του, αλλά τελικά αρνήθηκα».

«Επιθυμία όλων των εν ζωή παλαίμαχων να μπούμε στο γήπεδο για 20′ και μετά ας έρθει το τέλος. Είναι σαν ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα, εδώ οι πρόσφυγες στήριξαν τα σπίτια και τα όνειρά τους, τις οικογένειές τους. Ποντιακός ελληνισμός, σύσσωμη η προσφυγιά, οι κάτοικοι της Φιλαδέλφειας. Θα νιώσουν υπερήφανοι όταν ετοιμαστεί το γήπεδο. Να μου δοθεί η δυνατότητα, σε μένα και σε πολλούς ακόμα συμπαίκτες και φίλους στην ηλικία μου μου να το απολαύσουμε. Να μην το χάσουμε. Λέμε να το προλάβω και… ας ξεμπαρκάρω».

«Λεφτά; Έχασα, παρά έβγαλα… (γελάει…) Το μόνο που κέρδισα ήταν μια υπηρεσία στη ΔΕΗ. Όπως και άλλοι παίκτες. Εγώ δούλευα σε συνεργεία στις κολώνες της ΔΕΗ! Δεν υπήρχαν λεφτά τότε… Κάποια χρηματάκια λαμβάναμε μόνο μετά το 1970 και αυτό εφόσον κερδίζαμε σε κάποιο ντέρμπι. Το ’50 και το ’60 δεν παίρναμε τίποτα! Μονάχα το …τσάι μας! Και όταν κερδίζαμε κανένα ντέρμπι, μας έδιναν κανένα χαρτζιλικάκι 200-300 δραχμές! Τίποτα άλλο! Γι αυτό δούλευα από το 1959 στη ΔΕΗ και πριν στο καλυκοποιείο και συγκεκριμένα στις πρέσες που έβγαζαν τις οβίδες τις 55άρες. Από τις 10 το βράδυ μέχρι τις 6 το πρωί! Και μετά προπόνηση!»

«Ιδεολογία-«Ένας λόγος ήταν ότι ήμουν αριστερός. Ένας άλλος λόγος ήταν ότι στην Εθνική ομάδα, υπήρχαν πάντοτε μεγάλοι τερματοφύλακες. Ήταν τότε ο Θεοδωρίδης, ο Βαλιάνος και άλλοι σπουδαίοι. Βέβαια τότε τύχαινε οι εκλέκτορες τις περισσότερες φορές να είναι του Ολυμπιακού ή του Παναθηναϊκού και προτιμούσαν άλλους. Όχι ότι έπρεπε να παίζω εγώ, απλώς, ήμουν φορμαρισμένος και θα μπορούσα να έπαιζα περισσότερο. Εμένα τότε με ενδιέφερε περισσότερο να παίζω στην ΑΕΚ, να είμαι σίγουρος βασικός στην ομάδα μου. Δεν το έπαιρνα πολύ σοβαρά. Αλλά υπάρχει βέβαια πάντα ένα «γιατί»; Ήμουν 4-5 φορές αναπληρωματικός με την Εθνική, έπαιξα και δύο παιχνίδια με την Πολωνία και αλλού. Δεν ζήλευα, απλά ήμουν εγωιστής και πεισματάρης και έδινα μάχη για να γίνομαι καλύτερος μέσα στο γήπεδο».

«Όταν ακούς τους ΑΕΚτζήδες να τραγουδούν, είναι σαν να βλέπεις όνειρο. Η αγάπη και η εκτίμηση του κόσμου είναι φανταστική. Ευχαριστώ τον Κοσμίδη και τους συνεργάτες του, τον Νικολάου, τους ΑΕΚτζήδες που είναι κοντά στην ομάδα. Πρέπει να είναι στο πλάι της. Να είμαστε ενωμένοι. Χωρίς αυτούς δεν γίνεται τίποτα. Τους ευχαριστώ όλους από καρδιάς».

«Σχεδόν καθημερινά περνάω και παίρνω μια γεύση από το γήπεδο. Μας δίνει λίγο κουράγιο, λίγη ελπίδα. Περιμένουμε πώς και πώς, καλώς εχόντων των πραγμάτων να έχει ολοκληρωθεί και να το προλάβουμε».

* * *

«Σπιτόγατος ήμουν. ήμουν …σπιτόγατος! Μου ρίχνονταν οι θαυμάστριες αλλά εγώ αδιαφορούσα. Εγώ τη γυναίκα μου τη γνώρισα 13 χρονών και είπα αυτή είναι η γυναίκα μου! Δεν ήθελα άλλη! Έκανα την οικογένειά μου. Μου έφυγε δυστυχώς το 1997 από τη ζωή μόλις 54 ετών και έμεινα μόνος μου… Αφιερώθηκα στα παιδιά μου!».

«Ενωσίτες, αδέρφια μου. Το όνειρο θα γίνει πραγματικότητα. Πατάμε γερά στα χώματα της προσφυγομάνας πόλης της Νέας Φιλαδέλφειας. Και τώρα πια, μπορούμε να ονειρευόμαστε. Ύστερα από 14 χρόνια ντροπής και οδύνης, μπορούμε σήμερα για πρώτη φορά να κοιτάξουμε στα μάτια τους πρόσφυγες του Μεσοπολέμου, που με το πηλοφόρι έχτισαν το γήπεδό μας εδώ, που στεκόμαστε τώρα: Τον Κωνσταντίνο Σπανούδη, που μεσολάβησε στον Ελευθέριο Βενιζέλο για να πάρουμε το οικόπεδο. Τον Νίκο Γκούμα, που μερίμνησε για την βελτίωση του σταδίου μας, του πρώτου σπιτιού της ΑΕΚ στην Αθήνα. Τον Λουκά Μπάρλο, που έκτισε τη σκεπαστή, που έχει και αυτή τη δική της ιστορία. Περάσαμε εφιαλτικές στιγμές ως άστεγοι, μακριά από το σπίτι μας. Μια εστία που για χρόνια ολόκληρα μοιραζόμαστε σαν οικογένεια μεγάλη και δεμένη, επιτυχίες σπουδαίες μα και λύπες, στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, σε μια πρωτόγνωρη αλληλεγγύη πνεύματος και ψυχών».

«Ράπισμα – «Το 1942-43 ο μεγάλος μου αδερφός πήγε αντάρτης και έδρασε στην Κύμη με το ψευδώνυμο «Πάρης». Γύρισε όταν έφυγαν οι Γερμανοί και τον έστειλαν εξόριστο στη Μακρόνησο. Πολλά παιδιά από τη γειτονιά πολέμησαν. Εδώ πιο κάτω ήταν η χωροφυλακή. Έδωσαν ραντεβού το καλοκαίρι για να μαζέψουν τους αριστερούς. Θα έφευγε ένα λεωφορείο για το Λάυριο και από εκεί θα περνούσαν στη Μακρόνησο. Ήρθαν και οι οικογένειες για να τους δώσουν πράγματα. Είχα έναν μπάρμπα, αδερφό της μάνας μου, ο οποίος ήταν Κ.Κ. αλλά φοβιτσιάρης. Ετοίμασε μια κούτα με κονσέρβες και τη φέραμε εδώ με τον αδερφό μου τον Μπάμπη για να τη βάλουμε στο λεωφορείο. Πιτσιρικάς εγώ, ήμουν ξυπόλυτος με ένα φανελάκι. Τότε υπηρετούσε ένας στην Αστυνομία Πόλεων, ο οποίος έμοιαζε με εκείνους στα καουμπόικα έργα που σκοτώνουν και έμενε εδώ. Έρχεται, λοιπόν, αυτός ο ψηλός και μου τραβάει μια σφαλιάρα… Και γίνεται μάχη. Αρχίζει να πέφτει ξύλο με τους 15 χωροφύλακες κλπ.. Ο πατέρας μου ήταν βασιλικός, η μάνα μου ήταν Κ.Κ., τα παιδιά τους βγήκαν αριστεροί».

«Αδέρφια ΑΕΚτζήδες, θεώρησα σωστό από αυτό το βήμα της ΑΕΚ για αυτή τη μικρή επανάσταση προς το πρόσωπό μου να σας ευχαριστήσω από καρδιάς για το μεγαλείο της ψυχής σας. Μου δώσατε λίγη ζωή και είμαι καλύτερα! Πάμε όλοι μαζί για την ΑΕΚάρα μας».

«Φώναζαν «γεια σου αγριόγατε»! Ήμασταν λαϊκοί ήρωες! Μας επευφημούσε ο κόσμος. Είχαμε όμως και τα βρισίδια, όταν δεν είχαμε το ανάλογο αποτέλεσμα. Ήταν ένας Γολγοθάς! Αν κάτσεις και σκεφτείς, ότι εγώ έπαιξα 20 χρόνια, δεν είναι μικρό πράγμα. Μια μεγάλη δοκιμασία, που μέσα έχει όλα τα καλά και τα άσχημα! Αλλά στο τέλος βγαίνεις νικητής και σε θαυμάζει ο κόσμος! Τότε ειδικά, υπήρχε μεγάλη αγάπη στους ποδοσφαιριστές, ανεξαρτήτως ομάδας. Υπήρχαν Παναθηναϊκοί που θαύμαζαν τον Νεστορίδη, υπήρχαν ΑΕΚτζήδες που όπως και εγώ, που θαύμαζαν τον Υφαντή! Τον μεγαλύτερο σέντερ φορ που πέρασε από τον Ολυμπιακό. Καλός χαρακτήρας, ήρεμος παίκτης. Θαύμαζα τον Δομάζο, τον Κούδα, τον Παπαντωνίου. Παίζαμε αντίπαλοι, αλλά τους θαυμάζαμε κιόλας!»

«Εγώ πήγα στην ΑΕΚ από τα 14 μου χρόνια, είμαι περίπου 68 χρόνια σε αυτή την ομάδα. Στην ΑΕΚ γαλουχήθηκα, εκεί μεγάλωσα, εκεί ωρίμασα, εκεί χειροκροτήθηκα, εκεί στενοχωρήθηκα, εκεί χάρηκα. Η ΑΕΚ είναι τα πάντα , είναι μια μεγάλη ιδέα».

«Ι ερά οδός και Πειραιώς γωνία ήταν λαχαναγορά. Γεννήθηκα στο Γκάζι, στις παράγκες στην Πειραιώς. Επί της Πειραιώς είναι μια μεγάλη είσοδος, η οποία είναι κλειστή. Μέχρι τη μάντα του φωταερίου. Απέναντι από τη μεγάλη είσοδο του φωταερίου είναι μια πλατεία. Εκεί ήταν τα σπίτια μας, οι παράγκες. Οι γονείς μου ήρθαν το 1922 από τον Πόντο. Εγώ γεννήθηκα στις 6 Αυγούστου του 1935. Και τα 3 παιδιά μου έιναι αυγουστιάτικα. Έχω και δύο εγγόνια. Στα 1940 μας έδιωξαν από τις παράγκες στο Γκάζι και μας έφεραν στα προσφυγικά του Αιγάλεω. Εδώ ήταν το «Μπαρουτάδικο».

Δ άκρυα – «Πότε κλάψατε τελευταία φορά; Όταν γκρεμίστηκε το γήπεδο. Γκρεμίστηκαν τα όνειρά μας. Όταν φτιαχτεί το γήπεδο, η ΑΕΚ θα βρει το δρόμο της».

«Ήταν να βγω την Πέμπτη! Είπα στον γιατρό, να μου κάνει τη χάρη να πάρω εξιτήριο την Τετάρτη και να δω και το παιχνίδι.

Στέλιος Σεραφείδης. Όλη σου η ζωή ήταν η ΑΕΚ»

* * *

Στέλιος Σεραφείδης. Σου υποσχόμαστε όλοι εμείς που μένουμε πίσω ότι δεν θα πάψουμε ούτε λεπτό να υπηρετούμε τη μεγάλη Ιδέα της ΑΕΚ που αγάπησες και υπερασπίστηκες σε όλη σου τη ζωή όσο κανένας άλλος. Αντίο αδερφέ μας. Αντίο αρχηγέ μας!».

Στέλιος Σεραφείδης. Με μάτια βουρκωμένα από θλίψη, αλλά και φλογισμένα για μάχη υπέρ της ΑΕΚ όπως εσύ μας έμαθες, σε αποχαιρετάμε σήμερα, Αρχηγέ μας, πυλώνα μας, στρατιώτη μας, οπαδέ μας, πατέρα μας, σώμα και ψυχή της ΑΕΚ, λατρεμένε και πολυαγαπημένε μας Στέλιο Σεραφείδη! Καλό ταξίδι στον κιτρινόμαυρο ουρανό Αδερφέ μας! Καλή αντάμωση δικέ μας Άνθρωπε!»

Στέλιος Σεραφείδης. Η μεγάλη οικογένεια της ΑΕΚ είναι από σήμερα ορφανή. Η μεγάλη μας ομάδα έχασε τον ηγέτη της! Η μορφή σου θα κυριαρχεί αιώνια στο γήπεδό μας που θα είναι το δικό σου σπίτι από εδώ και πέρα! Καλό ταξίδι, φίλε μου Στέλιο! Καλό ταξίδι, αρχηγέ των αρχηγών της ΑΕΚ!».

sdna.gr (Μαριάννα Αξιοπούλου)

 

Click to comment

Most Popular

To Top