ΙΣΤΟΡΙΚΑ

NICCOLO PAGANINI: Ο ΒΙΡΤΟΥΟΖΟΣ ΤΟΥ ΒΙΟΛΙΟΥ, ΜΕ ΤΗ «ΔΙΑΒΟΛΙΚΗ» ΥΠΟΣΤΑΣΗ

Στις 27 Οκτωβρίου του 1782 γεννήθηκε στη Γένοβα της Ιταλίας ένας από τους διασημότερους βιρτουόζους του βιολιού, ο Niccolò Paganini. Βιολιστής, κιθαρίστας και συνθέτης, μια πολυσχιδής προσωπικότητα με ιδιαίτερη δεξιοτεχνία, η οποία έμελλε να γίνει πρότυπο πολλών άλλων διασήμων συνθετών του ρομαντισμού όπως ο Φραντς Λίστ, αλλά και η αιτία να δημιουργηθούν διάφοροι μύθοι γύρω από το όνομά του.

Ο Niccolò Paganini ήταν γιος του λιμενεργάτη Αντόνιο Παγκανίνι και της Τερέζα Μποκιάρντο. Τα πρώτα μαθήματα μουσικής τα έλαβε από τον πατέρα του, διδάσκοντάς τον μαντολίνο και βιολί. Το ιδιαίτερο ταλέντο του Παγκανίνι τον οδήγησε σε ηλικία 12 ετών στη σύνθεση, αλλά και στο να δίνει συναυλίες τόσο σε εκκλησίες όσο και σε ιδιωτικούς χώρους, επιδεικνύοντας αξιοσημείωτες δεξιότητες. Με το πέρασμα των ετών ο Παγκανίνι άρχισε να αποκτά σημαντική φήμη ως βιρτουόζος του βιολιού, οδηγώντας τον το 1805 στη θέση του πρώτου βιολιστή, στην ορχήστρα της Αυλής της Ελίζας, μεγάλης δούκισσας της Τοσκάνης, αδελφής του Ναπολέοντα. Το πρώτο σημαντικό του έργο για βιολί και ορχήστρα το έγραψε με αφορμή τον εορτασμό των γενεθλίων του Ναπολέοντα, το οποίο πήρε και το όνομά του. Το 1810 ο Παγκανίνι εγκαταλείπει την αυτοκρατορική αυλή ακολουθώντας σταδιοδρομία αυτόνομου μουσική πραγματοποιώντας περιοδείες. Η μουσική του δεινότητα είναι εκείνη που θα τον οδηγήσει εκτός συνόρων κερδίζοντας σε μεγάλο βαθμό την αναγνώριση.

Η τεχνική αρτιότητα και η εξαιρετική δεξιοτεχνία του, σε συνδυασμό με τον «αναρχικό» χαρακτήρα και την ανορθόδοξη συμπεριφορά του, έγιναν η αφορμή να τον ακολουθούν μέχρι το τέλος της ζωής του διάφοροι μύθοι, με γνωστότερο εκείνον που τον ήθελε να έχει πουλήσει την ψυχή του στο διάβολο, προκειμένου να αποκτήσει υπερφυσικές ικανότητες ως βιολιστής. Ικανότητα η οποία οφειλόταν σε μεγάλο βαθμό στον ιδιαίτερο τρόπο με τον οποίο κρατούσε το βιολί. Η δεισιδαιμονία της εποχής, η φήμη που τον ακολουθούσε και η μακάβρια όψη του, την οποία είχε αποκτήσει λόγω της κακής του υγείας, του έδωσαν διαστάσεις διαβολικού όντος. Φήμη η οποία ενισχύθηκε λίγο πριν το θάνατό του, όταν κατόπιν δικής του επιθυμίας λαμβάνοντας τη θεία μετάληψη, λόγω αδυναμίας κατάποσης του έπεσε η «όστια» από το στόμα. Έτσι όταν στις 27 ΜαΪου του 1840 ο Παγκανίνι απεβίωσε, η Εκκλησία αρνήθηκε την ταφή του «δούλου του Σατανά».

Η πολύμηνη παραμονή της άταφης σωρού του στα υπόγεια του νοσοκομείου, έφερε μια αναστάτωση στους κατοίκους η οποία έμεινε γνωστή στα χρονικά της επιστήμης ως «ψύχωση Παγκανίνι». Ο μεταθανάτιος διωγμός του Παγκανίνι έλαβε τέλος όταν μετά την επέμβαση της άλλοτε Αυτοκράτειρας της Γαλλίας Μαρίας Λούιζας, το 1845 μεταφέρθηκε στην Πάρμα και τάφηκε στο ναό Santa Maria della Steccata.

gentlemanway.gr

Click to comment

Most Popular

To Top