ΙΣΤΟΡΙΚΑ

ΘΥΜΑΤΑΙ Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ΚΑΙ ΓΡΑΦΕΙ Ο ΣΑΒΒΑΣ ΚΟΣΙΑΡΗΣ

Απο το fb του δημοσιογράφου κ. Σάββα Κοσιάρη.  (ΣΗΜ- Ο Σταύρος Παπαδόπουλος, μου παραχώρησε τη συνέντευξη το 2012 και δημοσιεύθηκε στο περιοδικό PLAYFAIR που εξέδιδα τότε)
Την Κυριακή 8 Φεβρουαρίου 1981, εικοσιένας άνθρωποι άφηναν την τελευταία τους πνοή στο στάδιο Καραϊσκάκη, ποδοπατημένοι από πανικό που προκλήθηκε στη λήξη του αγώνα Ολυμπιακού Πειραιώς-ΑΕΚ. Οι δεκαεννέα ξεψύχησαν στο γήπεδο, οι δύο αργότερα στο νοσοκομείο όπου μεταφέρθηκαν.
Ηταν όλοι τους οπαδοί του Ολυμπιακού (πλην ενός) και ελάχιστα πριν από το μοιραίο πανηγύριζαν με ενθουσιασμό το επιβλητικό 6-0 της ομάδας τους σε βάρος της ΑΕΚ… Ενας δικός μας άνθρωπος, ο Σταύρος Παπαδόπουλος, ήταν εκεί… Ο αρχηγός του Ολυμπιακού… Και θυμάται με οδύνη… Όπως με οδύνη πρέπει να θυμόμαστε όλοι, για το πώς μια στιγμή αλόγιστη μπορεί να προκαλέσει τόσο πόνο…
Ηταν η 20ή αγωνιστική του πρωταθλήματος Α΄ Εθνικής κατηγορίας. Ο Ολυμπιακός και η ΑΕΚ, βασικοί διεκδικητές του τίτλου, τίθενται αντιμέτωποι στο στάδιο Καραϊσκάκη. Οι ερυθρόλευκοι είναι μπροστά με δύο βαθμούς διαφορά… Το αποτέλεσμα της αναμέτρησής τους θα κρίνει κατά μεγάλο ποσοστό και τον πρωταθλητή. Είναι ο Ολυμπιακός των Σαργκάνη, Κυράστα, Βαμβακούλα, Σταύρου Παπαδόπουλου, Νοβοσέλατς, Κουσουλάκη, Περσία, Νικολούδη, Αναστόπουλου, Ορφανού και Γαλάκου… Κι είναι η ΑΕΚ των Οικονομόπουλου, Αρδίζογλου, Μανωλά, Καραβίτη, Παραπραστανίτη, Θώδη, Βλάχου, Ελευθεράκη, Κώττη, Μπάγιεβιτς και Μαύρου… Μεγάλα ονόματα, μεγάλες ομάδες, μεγάλο παιχνίδι…
Τα 35,450 εισιτήρια τα οποία κυκλοφόρησαν για τον αγώνα «χάθηκαν» σε ελάχιστες ώρες… Το γήπεδο σχεδόν γεμάτο από τις δώδεκα το μεσημέρι. Ο αγώνας άρχιζε στις τρεις και τέταρτο! «Χάθηκε» και η μπάλα στο γήπεδο αφού ο Ολυμπιακός έπαιξε την ΑΕΚ όπως η γάτα το ποντίκι… Τρεις φορές ο Μάικ Γαλάκος (30΄, 53΄, 84΄) και από μία οι Κουσουλάκης (68΄), Ορφανός (75΄) και Βαμβακούλας 80΄) έστειλαν την μπάλα στα κιτρινόμαυρα δίκτυα διαμορφώνοντας το εντυπωσιακό 6-0…
Ο Σταύρος αφήνει με οδύνη τη σκέψη του, να ξαναπάει στο στάδιο Καραϊσκάκη εκείνο το απόγευμα του Φεβράρη…
-Ηταν ένα ντέρμπι όπως όλα τα παιχνίδια Ολυμπιακού-ΑΕΚ που όλοι θέλουμε να κερδίζουμε, κι εμείς και οι αντίπαλοι. Ποδοσφαιρικά αποδείχθηκε ένας υγιεινός περίπατος για μας, μεγάλη χαρά, γιατί εκείνο το 6-0 ήρθε μέσα από μια εξαιρετική εμφάνιση. Ο κόσμος ήταν πολύ χαρούμενος, εμείς πετούσαμε στους επτά ουρανούς κι αντιλαμβάνεστε ότι, όταν ένα ντέρμπι με την ΑΕΚ τελειώνει με 6-0 δεν έχει τίποτε άλλο να κάνεις παρά να το γιορτάσεις… Πήγαμε ενθουσιασμένοι στα αποδυτήρια και ο προπονητής μας, ο Καζιμιρ Γκόρσκι, απόλυτος επαγγελματίας μας είπε απλά «μπράβο παιδιά, καλό παιχνίδι. Θα σας δω αύριο στην προπόνηση».
-Δηλαδή, πήγατε στα αποδυτήρια χωρίς να αντιληφθείτε τι γινόταν στη Θύρα-7…
-Τίποτε… Κανένας μας… Για να καταλάβετε, κάναμε το μπάνιο μας και συνεννοηθήκαμε για το πού θα πηγαίναμε το βράδυ να χαρούμε τη νίκη μας. Φτάνοντας στο σπίτι, το πρώτο πράγμα που μου είπε η γυναίκα μου ήταν ότι με ζήτησε επείγον στο τηλέφωνο, ο κυρ Γιώργος. Ο άνθρωπος δηλαδή που ρύθμιζε τα πάντα στα αποδυτήρια, τις προπονήσεις μας, την επικοινωνία μας με τη διοίκηση. Τον πήρα αμέσως και μου είπε «Σταύρε, έχουμε πολύ άσχημα νέα… Εχουμε θύματα στη Θύρα-7», αλλά δεν ήταν σε θέση να μου πει τι ακριβώς είχε γίνει. Αν τσακωθήκανε ή οτιδήποτε άλλο, αφού δεν είχαν μαθευτεί μέχρι εκείνη την ώρα οι συνθήκες. Με παρεκάλεσε, σαν αρχηγό της ομάδας, να μεταβώ στο Τζάνειο νοσοκομείο για να δω τι γινόταν με τα θύματα και τους τραυματίες…
Εκ των υστέρων μάθαμε ότι οι φίλαθλοι της Θύρας-7, που ήταν το αίμα μας, η ψυχή μας, κινήθηκαν προς το κιγκλίδωμα και την έξοδο με σκοπό να βγουν έξω από το γήπεδο και να έρθουν στην πλευρά των αποδυτηρίων, στη Θύρα 1, για να μας προλάβουν και να μας αποθεώσουν. Η πόρτα της εξόδου ήταν κλειστή, παραπάτησαν οι πρώτοι, έπεσαν απάνω τους οι επόμενοι, σε αυτούς έπεσαν οι πάρα πίσω, προκλήθηκε πανικός και έτσι έγινε το μεγάλο κακό…
-Στο Τζάνειο νοσοκομείο, ποιες εικόνες συναντάς;
-Φτάνοντας στο Τζάνειο νοσοκομείο ήμουν μόνος μου από πλευράς παικτών. Σε λίγο ήρθε και ο συγχωρεμένος ο Γιάννης ο Κυράστας, που ήταν κι αυτός ένας εκ των αρχηγών της ομάδας και κινηθήκαμε μαζί προς τους θαλάμους. Μας υπέδειξαν να πάμε στο ισόγειο μας … Ρώτησα τον Γιάννη αν ήξερε τι συνέβη αλλά ούτε αυτός γνώριζε. Όταν μπήκαμε μέσα, είδα εικόνες που με συγκλόνισαν…(Η φωνή του Σταύρου σπάζει. Τα μάτια του υγραίνονται και οι λέξεις μοιάζουν περισσότερο με λυγμό…). Ηταν δέκα-δεκαπέντε πτώματα στο πάτωμα, σκεπασμένα με άσπρα σεντόνια… Όχι από περιέργεια αλλά από αγάπη και σεβασμό, ήθελα να δω τα πρόσωπα τους, να βρω ποιοι είναι, να αναγνωρίσω ίσως κάποια από τα παιδιά που έρχονταν πάντα έξω από τα αποδυτήρια και μας αγκάλιαζαν. Εσκυψα και σήκωσα ελαφρά το σεντόνι… Το πρώτο πρόσωπο που είδα ήταν μια κοπελίτσα… Στον δεύτερο… Στον τρίτο…
Είμαι δυνατός άνθρωπος, δυνατός χαρακτήρας αλλά μετά από όσα είδα εκεί στο νοσοκομείο δεν νομίζω να είμαι… Αδυνατώ ακόμη να το αντέξω, αδυνατώ να το πιστέψω, αδυνατώ να το βάλω στη σειρά της σκέψης μου. Για χρόνια, όταν οι φίλοι άνοιγαν αυτό το κεφάλαιο, σιωπούσα και έφευγα. Κι αν μιλώ σε σας σήμερα, είναι γιατί σας εκτιμώ και ξέρω ότι θα χειριστείτε ανθρώπινα αυτή την τραγική ιστορία. Πλησιάζει η ημέρα της επετείου κι όπως πάντα θα προσπαθήσω να είμαι έξω από τον εαυτό μου… Να είμαι μακριά από τις σκέψεις μου, για να επιστρέψω όταν η ημέρα θα φύγει, παίρνοντας μαζί της τις στιγμές… Κι η ημέρα πιστέψτε με, δεν φεύγει εύκολα. Ξυπνάω από το χάραμα και μέχρι να φύγει η μέρα, βασανίζομαι. Γυρνάω από δω, γυρνάω από εκεί…
Εκείνοι οι άνθρωποι που είδα κάτω από τα σεντόνια αλλά και όλους τους άλλους αργότερα στους υπόλοιπους θαλάμους, ήταν οι ήρωές μου, είναι οι ήρωές μου… Αντέστρεψα τους ρόλους… Αντί να με βλέπουν, εμένα και τους συμπαίκτες μου σαν τα ινδάλματά τους, γιατί έτσι μας έδειχναν κάθε Κυριακή ότι είμαστε, τώρα ένοιωθα πως αυτοί ήταν τα αυθεντικά ινδάλματα… Εδωσαν τη ζωή τους στην προσπάθειά τους να μας πλησιάσουν, να μας ακουμπήσουν, να μας προσφέρουν την αγάπη τους… Τους αγαπώ κι είμαι κοντά τους… Πάντα θα είμαι κοντά τους…
-Πώς ήταν η επόμενη είσοδος του Σταύρου και των συμπαικτών του στο στάδιο Καραϊσκάκη…
-Βλέπαμε τη Θύρα 7, δεν ξέρω πώς ακριβώς… Με αγάπη, με στοργή, ήταν το σπίτι μας… Πως άξιζε μόνο και μόνο για αυτή τη Θύρα, για τα παιδιά που χάθηκαν αλλά και για αυτούς που είναι απάνω τώρα, να δώσουμε το μήνυμα ότι «εμείς είμαστε εδώ για σας, να παλεύουμε πάντα για να σας δίνουμε αυτό που θέλετε. Τη χαρά της νίκης, τη χαρά της επιτυχίας… Όταν πάω στην Αθήνα και φτάσω στον Πειραιά, πάω σιωπηρά μόνος μου, με ένα γαρύφαλλο ή ένα τριαντάφυλλο, να το αφήσω εκεί στο μνημείο και να φύγω… Μόνος μου… Χωρίς φακούς, χωρίς δημοσιότητα… Μόνος μου… Μοιράζομαι μαζί τους τις στιγμές που ήθελαν πάντα να έχουν με τους παίκτες του Ολυμπιακού, τους παίκτες τους…
Τριανταέξη χρόνια είναι μεγάλο χρονικό διάστημα για να ξεθωριάσουν κάποια πράγματα στη σκέψη και την καρδιά του Σταύρου Παπαδόπουλου. Είναι όμως κάποιες στιγμές, κάποια γεγονότα που όσα χρόνια και να περάσουν δεν ξεθωριάζουν με τίποτε. Είτε γιατί συγκλονίζουν με τη χαρά τους, είτε γιατί πονούν μέσα από τις στιγμές τους, όπως η τραγωδία στη Θύρα-7. Μια τραγωδία για την οποία δεν έφταιξε και δεν πλήρωσε κανείς! «Ηταν ένα ατύχημα» είχε πει χαρακτηριστικά το βράδυ της 8ης Φεβρουαρίου, 1981 ο τότε πρωθυπουργός της Ελλάδας, Γεώργιος Ράλλης….
(ΣΗΜ- Ο Σταύρος Παπαδόπουλος, μου παραχώρησε τη συνέντευξη το 2012 και δημοσιεύθηκε στο περιοδικό PLAYFAIR που εξέδιδα τότε)

 

Click to comment

Most Popular

To Top